Dr. Sinan Doğan

Çocuklar, içinde büyüdükleri dünyaya oyun yordamıyla anlam katarlar. Oyun terapisi ile çocukların güçlü sosyal beceriler edinmelerine, duygularını rahat ve uygun biçimde ifade edebilmelerine ve psikolojik esneklik geliştirebilmelerine ortam hazırlarız. Terapistle kurduğu bu güvenli ilişki içinde çocuk yaşadıklarını işler, kendini düzenlemeyi ve yeni baş etme yollarını geliştirir. Oyun terapisi, kaygı, davranış sorunları, travma, yas ve boşanma gibi zorlu süreçlerde çocukların ruhsal iyiliğine olumlu etkisi bilimsel olarak en çok desteklenmiş müdahalelerden biridir.

Filial Terapi, oyun terapisinin ilkelerini ebeveynlere öğreterek onları çocuklarının değişim sürecinin merkezine koyan bir yaklaşımdır. Ebeveynler, terapistin eğitimi ve süpervizyonu altında çocuklarıyla evde haftalık özel oyun seansları yapmayı öğrenir. Araştırmalar, ebeveynlerin yürüttüğü bu seansların çocuklardaki davranış sorunlarını azalttığını ve ebeveynlerin stresini düşürdüğünü gösteriyor.

Kabul ve Kararlılık Terapisi, zor düşünce ve duygularla savaşmak yerine onlara yer açmayı öğrenmeye dayanan, kanıta dayalı bir yaklaşımdır. Amaç acı veren deneyimleri yok etmek değil, onların hayatınızı yönetmesine izin vermeden size değerli gelen yönde ilerleyebilmektir. Seanslarda farkındalık, kabul ve düşüncelerle aranıza mesafe koyma becerileri üzerinde çalışırız. Kaygı, depresyon, tükenmişlik ve kronik stres gibi pek çok alanda etkili olduğu gösterilmiştir.

Tutarlılık Terapisi, bir semptomun kişinin hayatında çoğu zaman fark edilmeyen bir anlamı ve işlevi olduğu varsayımından yola çıkar. Kaygı, erteleme ya da tekrar eden bir ilişki örüntüsü gibi istenmeyen bir tepki, geçmişte öğrenilmiş ve kendi içinde mantıklı bir duygusal bilginin sonucudur. Terapide bu örtük bilgiyi birlikte bulur ve görünür kılarız. Bellek yeniden pekiştirmesi (memory reconsolidation) üzerine kurulu bu süreç, semptomu yönetmek yerine onu üreten öğrenmenin kendisini dönüştürmeyi hedefler.

Öyküsel Terapi, insanların hayatlarını anlattıkları hikayeler aracılığıyla anlamlandırdığı fikrine dayanır. Sorun kişinin kendisi olarak değil, kişinin hayatını etkileyen ayrı bir şey olarak ele alınır: “Ben depresifim” yerine “Depresyon hayatıma ne yapıyor?” diye sorarız. Bu bakış, kişinin sorunla ilişkisini yeniden kurmasına ve hikayesinde gölgede kalmış güçlü yanlarını ve tercihlerini görmesine alan açar. Toplumsal ve kültürel söylemlerin hikayelerimizi nasıl biçimlendirdiğine de özellikle dikkat eder.

Sistemik ve Yaşantısal Aile Terapisi, sorunu tek bir kişide değil, aile ilişkilerinin örüntüleri içinde arar. Bir aile üyesinde görülen sıkıntı çoğu zaman bütün sistemin dengesinin bir parçasıdır. Sistemik bakış bu örüntüleri, rolleri ve kuşaklar arası aktarımları görünür kılar; yaşantısal yaklaşım ise seans içinde yaşanan duygusal deneyimi değişimin aracı olarak kullanır. Böylece çiftler ve aile üyeleri birbirleriyle yeni biçimlerde ilişki kurmayı seansın içinde deneyimleyebilir.

Bütüncül Somatik Travma Terapisi, travmanın yalnızca zihinde değil bedende de iz bıraktığı bilgisinden yola çıkar. Seanslarda beden duyumlarını, nefesi, duruşu ve sinir sisteminin tepkilerini fark etmeyi öğreniriz. Amaç travmatik anıları ayrıntılarıyla yeniden anlatmak değil, sinir sisteminin güvende hissetme ve kendini düzenleme kapasitesini adım adım güçlendirmektir. Konuşmaya dayalı terapi süreçlerini bedene dayalı çalışmayla bütünleştirir.